นางสาวดวงสุดา สุดาวรรณ์ Blogger2

    ♦สวัสดีค่ะ☺เรื่องราวที่ท่านกำลังจะได้อ่านต่อจากนี้

คือสิ่งจะทำให้ท่านได้รู้จักดิฉันมากขึ้น 

แต่จะมีอะไรกันบ้างนั้น เชิญทุกท่านมาติดตามกันได้เลยค่าาาาาา♦

⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱

⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱

⟱⟱⟱⟱⟱

⟱

ขั้นแรกของการรู้จักกันก็ต้องบอกชื่อใช่ไหมคะ มาค่ะมารู้จักชื่อของดิฉันกันเลยยยย

                                                                                  ⚶⚶⚶⚶

ฉันชื่อนางสาวดวงสุดา สุดาวรรณ์ หากนำชื่อและนามสกุลมารวมกันจะได้ความหมายว่า "หญิงที่มีความงามดุจดวงดาว" (ภูมิใจกับความหมายของชื่อตัวเองมากกกก) พ่อบอกชอบชื่อนี้ตอนตั้งก็ไม่ได้คิดเรื่องความหมายหรอก._. ส่วนชื่อเล่นของฉันชื่อแนน มาจากคำว่าคะแนน ตาคือผู้ตั้งให้โดยที่มาของชื่อนี้คือในวันเกิดของฉันนั้นตรงกับวันเลือกตั้งทำให้แม่ไม่สามารถไปใช้สิทธิ์ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งในครั้งนั้นได้จึงนำคำว่าคะแนนมาเป็นชื่อแต่ตัดเรียกเพียงพยางค์เดียวคือ“แนน”

ประตูนี้จะพาทุกท่านไปรู้จักกับดิฉัน เปิดสิแล้วมารู้จักกัน⇆

รู้จักชื่อกันแล้ววววว แต่แค่ชื่อคงยังไม่พอ มารู้จักดิฉันให้มากกว่านี้กันดีกว่าค่ะ

                                                                               ⚶⚶⚶⚶
ดิฉันเกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ.2543 เวลา 22.06 น. ตรงกับวันขึ้น6ค่ำเดือน9 ปีมะโรง นับถือศาสนาพุทธ หมู่เลือดเอ ส่วนสูง152เซนติเมตร(ทั้งบ้านสูงกันหมดทำไมฉันถึงสูงแค่นี้T_T) น้ำหนัก54กิโลกรัม(เด็กอ้วนคนนี้กำลังพยายามลดอยู่ค่ะ)  ผิวสีขาวเหลือง อยากรู้ไหมบ้านฉันอยู่ที่ไหน⇢บ้านฉันอยู่จังหวัดเพชรบูรณ์ค่ะ (เขาว่ากันว่า สาวเหนือหน้าตาดี555ความชมตัวเองนี้) วันว่างๆไปเที่ยวบ้านฉันได้    นะคะที่ท่องเที่ยวสวยๆมีมากมายเลยค่ะ

 เริ่มรู้จักกันแล้วใช่ไหมคะ แต่นี่เป็นแค่น้ำจิ้มเท่านั้น ต่อไปทุกท่านจะได้รู้จักตัวตนและมุมมองของดิฉันที่บางครั้งไม่สามารถการมองจากภายนอกแล้วรู้ได้

                               ⚶⚶⚶⚶

 มาเริ่มกันที่อุปนิสัยของดิฉันกันค่ะ ดิฉันเป็นคนที่มีลักษณะเหมือนคน2บุคลิก คือถ้ากับคนที่ไม่สนิทหรือเพิ่งรู้จักกันมองภายนอกคนจะดูเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยยิ้ม พูดน้อย เหมือนคนเก็บตัวเพราะเวลาส่วนใหญ่เวลาอยู่ในที่ที่มีคนเยอะๆมักจะก้มหน้า  อ่านนิยายจากโทรศัพท์ หลายคนอาจมองว่าเป็นคนเข้าถึงยาก แต่เมื่ออยู่กับคนที่สนิท  จะกลายเป็นคนร่าเริง ติดตลก พูดเก่งมากแต่พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ในด้านอารมณ์และการตัดสินใจส่วนตัวคิดว่าตนเองค่อนข้างมีเหตุผลจะไม่โกรธใครง่ายๆแต่ถ้าใครทำให้โกรธได้คือจะไม่สนใจคนนั้นอีกเลย น้อยใจง่ายมากชอบเก็บทุกเรื่องมาคิด แต่สิ่งที่ทำให้สบายใจขึ้นเมื่อมีปัญหาหรือมีเรื่องเครียดคือการอ่านนิยาย การได้ทาน   ขนมหวานและอาหารที่ชอบกับเพื่อนๆหรือครอบครัวแล้วพูดคุยหยอกล้อกัน

รู้อย่างนี้แล้วถ้าเจอคนที่รู้จักครั้งแรกดูเข้าถึงยาก อย่ารีบตัดสินว่าเขาเป็นอย่างนั้นนะคะเพราะเขาอาจจะทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องพบเจอคนใหม่สังคมใหม่ๆจึงแสดงออกมาแบบนี้เหมือนดิฉันก็เป็นได้ ⏜⏝⏜

ต่อไปฉันจะเล่าชีวิตการเรียนที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันนะคะ ตอนนี้ฉันกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ คณะครุศาสตร์สาขาภาษาไทย แต่กว่าจะมาถึงระดับอุดมศึกษาได้ก็ต้องเริ่มตั้งแต่อนุบาลก่อน ช่วงอนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาตอนต้นฉันเรียนที่โรงเรียนบ้านคลองทรายเป็นโรงเรียนใกล้(ถึงจะเป็นโรงเรียนบ้านแต่ดีกรีไม่ธรรมดานะคะ เป็นทั้งโรงเรียนดีประจำตำบลและยังมีผลงานการส่งนักเรียนเข้าแข่งไปได้รางวัลถึงระดับประเทศเลยนะคะ ที่อวดเพราะตัวฉันก็เป็นหนึ่งในตัวแทนนักเรียนค่ะ) โรงเรียนแห่งนี้มอบประสบการณ์ให้ฉันมากมาย ทั้งได้เล่นดนตรีไทยอังกะลุง(นี่แหละค่ะสิ่งที่ทำให้ฉันได้ไปแข่งถึงระดับประเทศ) ได้ลองทำสิ่งที่ท้าทายความสามารถนั่นคือการลงสมัครเลือกตั้งประธานนักเรียน(ได้เป็นด้วยจ้า จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าน้องๆเลือกเราเพราะอะไรสงสัยเพราะสวย555แต่ก็ขอบคุณนะคะ) 

⤠มารับชมการบรรเลงดนตรีไทยอังกะลุงที่ดิฉันเป็นหนึ่งในผู้ร่วมบรรเลงกันค่ะ⤟  

♫♫♫เพลงที่ใช้บรรเลงชื่อว่าเพลงโหมโรงมหาฤกษ์ เป็นเพลงที่ใช้แข่งขันในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนภาคเหนือเมื่อปี2557 ที่จังหวัดแพร่♫♫♫

หลังจากจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่3 พ่อแม่พาฉันไปสมัครเพื่อสอบเข้าเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ลพบุรี ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ต้องอยู่ประจำ ใช่แล้วค่ะฉันกำลังจะกลายเป็นนักเรียนโรงเรียนประจำ ช่วงแรกฉันเครียดและเหงามากนอนร้องไห้แทบทุกคืนอยู่ประมาณ1เดือนเพราะตั้งแต่เด็กไม่เคยไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเองเกิน3คืน แต่การมาเรียนที่นี่ทำให้ต้องอยู่หอในโรงเรียนเป็นเวลา12วันจึงจะสามารถกลับบ้านได้ตามกฎของโรงเรียน แต่เมื่อฉันเริ่มปรับตัวได้เริ่มมีเพื่อน หลังจากนั้นแหละค่ะทั้งวีกรรมและประสบการณ์ต่างก็เริ่มขึ้น แต่กว่าจะเจอเพื่อนจนสามารถสนิทกันได้นั้นก็ใช้เวลานานพอสมควรเลยค่ะ ทั้งเสียความรู้สึกเสียน้ำตาจนอยากย้ายโรงเรียนก็หลายครั้ง

นี่คือเดอะแก๊งของดิฉันตอนเรียน ม.ปลาย ค่ะ ที่ผ่านมาเจอทั้งสุขทั้งทุกข์ ร้องไห้ด้วยกันก็หลายครั้ง แกล้งกันนี่บ่อยมาก แต่พวกเราไม่ค่อยทะเลาะกันถึงโกรธกันไม่นานก็ดีกัน วีรกรรมของพวกเรามีเยอะมากส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องกินทั้งนั้นค่ะ แอบนำอาหารขึ้นหอพักบ้าง ปรุงอาหารในกองนอนบ้าง(บ่อยสุดคือมาม่า แต่ไม่ใช่มาม่าธรรมดานะคะมีทั้งไข่ นม ลูกชิ้น แบบจัดเต็มมากค่ะ) โดดติวไปเก็บมะม่วงหลังโรงเรียนก็ทำมาแล้ว ผลไม้ในโรงเรียนมีอะไรอยู่ตรงไหนบ้างแก๊งนี้รู้หมด แต่พวกเราก็ไม่เคยทำความผิดที่ร้ายแรงเป็นเด็กดีของอาจารย์ทุกท่าน โดนชมบ่อยมากค่ะ

    อยู่ ม.ต้น เล่นดนตรีไทยอังกะลุง ขึ้น ม.ปลาย เล่นดนตรีไทยปี่พาทย์นะคะ  เครื่องดนตรีเอกของฉันคือฆ้องวงเล็ก ความภาคภูมิใจสูงสุดของการเป็นนักดนตรีปี่พาทย์ของฉันคือ การได้บรรเลงเพลง ถวายเบื้องหน้าพระพักตร์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

วันแรกร้องไห้เพราะไม่อยากอยู่ แต่ตลอดเวลา3ปีที่ผ่านมาสร้างความรักความผูกพันและความทรงจำมากมายให้แก่ฉัน จนวันสุดท้ายร้องไห้เพราะไม่อยากจาก นักเรียนโรงเรียนประจำเป็นแบบนี้กันทุกคนเชื่อฉันสิ มาดูกันค่ะว่าทำไมฉันมั่นใจที่จะบอกแบบนี้ โรงเรียนฉันมีดีมากมายอยากให้รู้
                        ⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱⟱

ก่อนมาเรียนมหาวิทยาลัยฉันกังวลมากว่าจะได้เจอเพื่อนแบบไหนจะมีเพื่อนไหม และฉันก็มารู้จักกับบุคคลกลุ่มนี้ เป็นพวกที่ไม่ได้พูดกันดีๆเท่าไหร่แต่ก็ห่วงกันเตือนกันอยู่เสมอ ที่สำคัญกินเก่งกันทุกคน

ในรูปยังไม่ครบทุกคนอย่าน้อยใจนะ my friend T_T

          ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▼▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬                         

 

⇱ ♡ ⇲     

จนถึงตอนนี้ทุกท่านคงรู้จักดิฉันดีแล้ว 

สุดท้ายมารู้จักผู้สนับสนุนหลักของสิ่งดีๆในชีวิตดิฉันกันค่ะ

                                                                               ⚶⚶⚶⚶
 ↝↝↝↝ ผู้สนับสนุนหลักของสิ่งดีๆในชีวิตที่ดิฉันบอกก็คือครอบครัวของดิฉันนั่นเองค่ะ↠สมาชิกในครอบครัวที่อาศัยอยู่บ้านเดียวกันมีทั้งหมด5คน ได้แก่ ยาย พ่อ แม่ ตัวฉันและน้องชาย บ้านของฉันประกอบอาชีพเกษตรกรรม ที่บ้านฉันเลี้ยงลูกแบบให้อิสระในการคิดและการเลือกทำสิ่งลูกที่ชอบโดยพ่อแม่จะคอยแนะนำตักเตือนเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ลูกทำนั้นไม่ดี คนที่ฉันเข้าไปปรึกษาเมื่อมีปัญหาบ่อยที่สุดคือแม่เพราะแม่มักจะมีคำพูดดีๆที่ช่วยให้ฉันมีแนวทางในการแก้ปัญหาในแต่ละครั้งให้ผ่านไปได้ด้วยดี ฉันอยากบอกทุกคนในครอบครัวของฉันว่าขอบคุณที่ทุกคนคอยให้กำลังใจ  เมื่อท้อ ไม่เคยซ้ำเติมไม่เคยโกรธเมื่อพลาด คอยดูแลเมื่อป่วย คอยเตือนเมื่อผิด        คอยเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา และขอโทษที่บางครั้งทำให้ภูมิใจไม่ได้แต่สัญญา            จะพยายามทำปัจจุบันและอนาคตให้ดีที่สุด สัญญาว่าจะพยายามเข้มแข็งให้มากกว่านี้จะทำให้ทุกคนเป็นห่วงน้อยลง ถึงจะไม่ค่อยพูดว่ารักแต่ไม่เคยวันไหนที่ไม่รักนะคะ♡

                                        

เป็นอย่างไรกันบ้างคะ หลังจากอ่านมาถึงตอนนี้แล้วหวังว่าทุกท่านจะรู้จักดิฉันกันมากขึ้น บางคนอาจจะมีเรื่องราวในชีวิตที่คล้ายๆกับดิฉันก็ได้     ทุกท่านคิดว่าเรื่องราวของฉันเป็นอย่างไรกันคะ แต่ฉันคิดว่าเรื่องราวและบุคคลธรรมดาเหล่านี้คือสิ่งดีๆที่ทำให้ชีวิตของฉันมีสีสันมากๆเลยค่ะ

  ↭↭↭↭ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ↭↭↭↭